Zmiana zwyczajnego funkcjonowania po chorobie, urazie lub dłuższym leczeniu na prawdę często wymaga dostosowania wielu obszarów życia. Poza działań związanych ze stanem zdrowia znaczenie może mieć również powrót do aktywności społecznej, kontaktów z innymi osobami oraz samodzielności w wykonywaniu zwykłych czynności. Rehabilitacja społeczna obejmuje działania, które koncentrują się na ułatwianiu uczestnictwa w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym.
W praktyce nie ogranicza się jedynie do ćwiczeń czy terapii, ale dotyczy również edukacji radzenia sobie ze zmianami, które pojawiają się po przebytych problemach zdrowotnych.
Proces powrotu do większej samodzielności może wyglądać różnie w współzależności od wieku, możliwości organizmu a także indywidualnej sytuacji danej osoby. W pewnych sytuacjach największym wyzwaniem jest ponowne przyzwyczajenie się do codziennego rytmu, innym razem barierą mogą być ograniczenia ruchowe, zmęczenie lub trudności w kontaktach z otoczeniem. W takich wypadkach istotne jest stopniowe dostosowywanie celów i uwzględnianie aktualnych możliwości. Zbyt szybkie zwiększanie zakresu aktywności może powodować przeciążenie, dlatego planowanie kolejnych etapów powinno uwzględniać realne potrzeby i ograniczenia.
W ramach różnych form wsparcia wykorzystywane są w głównej mierze sanatoria i turnusy rehabilitacyjne, które łączą konkretny program usprawniania z czasami przeznaczonym na odpoczynek i przemianę powszechnego środowiska. Ich przebieg może obejmować zajęcia terapeutyczne, konsultacje oraz aktywności dostosowane do stanu zdrowia uczestników. Wybór odpowiedniej formy pobytu zależy między innymi od rodzaju schorzenia, wymogów medycznych a także zakresu wymaganej pomocy. Nie każdy program będzie świetny dla każdej osoby, dlatego znaczenie ma wcześniejsze określenie celu i sposobności udziału w konkretnych zajęciach.
Szczególnego podejścia mogą wymagać osoby po intensywnym leczeniu chorób krwi i układu odpornościowego. Sanatoria dla pacjentów hematologicznych uwzględniają specyfikę tej grupy, ponieważ powrót do aktywności po terapii może przebiegać etapami i wymagać większej ostrożności przy planowaniu codziennych zajęć. W takich wypadkach zwraca się uwagę nie tylko na sprawność fizyczną, niemniej jednak również na kondycję psychiczną, możliwość kontaktu z innymi osobami oraz stopniowe odzyskiwanie pewności w samodzielnym funkcjonowaniu. Organizacja wsparcia po leczeniu jest procesem zależnym od wielu czynników, a jego przebieg może różnić się dosłownie u osób z podobnym rozpoznaniem.
Dodatkowe informacje: zmiany przepisów uzdrowiska.