Zmiana powszechnego funkcjonowania po chorobie, urazie lub dłuższym leczeniu często wymaga dostosowania wielu wycinków życia. Poza działań związanych ze stanem zdrowia znaczenie może mieć też powrót do aktywności społecznej, kontaktów z innymi osobami oraz samodzielności w wykonywaniu zwyczajnych czynności. Rehabilitacja społeczna obejmuje działania, które koncentrują się na ułatwianiu uczestnictwa w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym.
W praktyce nie ogranicza się tylko do ćwiczeń czy terapii, ale dotyczy także edukacji radzenia sobie ze zmianami, które pojawiają się po przebytych problemach zdrowotnych.
Proces powrotu do większej samodzielności może wyglądać różnie w zależności od wieku, sposobów organizmu oraz indywidualnej sytuacji danej osoby. W pewnych sytuacjach największym wyzwaniem jest ponowne przyzwyczajenie się do normalnego rytmu, innym razem barierą mogą być ograniczenia ruchowe, zmęczenie albo trudności w kontaktach z otoczeniem. W takich przypadkach istotne jest stopniowe dostosowywanie celów i uwzględnianie aktualnych sposobów. Zbyt szybkie zwiększanie zakresu aktywności może powodować przeciążenie, dlatego planowanie kolejnych etapów musi uwzględniać realne potrzeby i ograniczenia.
W ramach różnych form wsparcia wykorzystywane są między innymi sanatoria i turnusy rehabilitacyjne, które łączą dany program usprawniania z w pewnych sytuacjach przeznaczonym na odpoczynek i zmianę zwyczajnego środowiska. Ich przebieg może obejmować zajęcia terapeutyczne, konsultacje oraz aktywności dostosowane do stanu zdrowia uczestników. Wybór adekwatnej formy pobytu zależy między innymi od rodzaju schorzenia, zaleceń medycznych a także zakresu wymaganej pomocy. Oczywiście nie każdy program będzie dobry dla każdej osoby, dlatego znaczenie ma wcześniejsze określenie celu i sposobów udziału w konkretnych zajęciach.
Szczególnego podejścia mogą wymagać osoby po intensywnym leczeniu chorób krwi i układu odpornościowego. Sanatoria dla pacjentów hematologicznych uwzględniają specyfikę tej grupy, ponieważ powrót do aktywności po terapii może przebiegać etapami i wymagać większej ostrożności przy kształtowaniu codziennych zajęć. W takich sytuacjach zwraca się uwagę nie tylko i wyłącznie na sprawność fizyczną, ale także na kondycję psychiczną, możliwość kontaktu z innymi osobami a także stopniowe odzyskiwanie pewności w samodzielnym funkcjonowaniu. Organizacja wsparcia po leczeniu jest procesem zależnym od wielu czynników, a jego przebieg może różnić się wręcz u osób z podobnym rozpoznaniem.
Sprawdź: zmiany przepisów uzdrowiska.